Wpływ dzieciństwa na związki w partnerskie… czy istnieje zależność między dzieciństwem a obecnym związkiem?

Przywiązanie…każdy słyszał to słowo ale czy potrafi je wyjaśnić? Przywiązanie wiąże się z tendencją do szukania intensywnej bliskości z drugą osobą, zazwyczaj jest nią partner życiowy. Dlaczego część osób bez problemu wchodzi w udane związki, inne wiodą samotne życie, a jeszcze inne są zdolne wyłącznie do przelotnego romansu? Czym uwarunkowane są takie zachowania? Otóż okazuje się, że znaczna część stylów przywiązania w życiu dorosłym jest odzwierciedleniem relacji z matką w pierwszym roku życia.

Wpływ dzieciństwa na związki partnerskie- teoria przywiązania

Autorem teorii przywiązania jest brytyjski lekarz oraz psychoanalityk John Bowlby. W połowie XX wieku, w wyniku wojen, wiele dzieci pozostawało bez głównego obiektu przywiązania- matki, ojca, opiekuna. W kraju funkcjonowały żłobki, gdzie maluchy były zostawiane na wiele dni, tygodni. Badania wykazały, że brak uwagi ze strony dorosłych ma dramatyczny wpływ na rozwój emocjonalny dziecka, które nie potrafi wchodzić w głęboką, bezpieczną relację zarówno w dzieciństwie jak i w życiu dorosłym. Dobra relacja z dzieckiem warunkuje jego postrzeganie świata jako bezpiecznego, przyjaznego miejsca, zwiększa predyspozycje do tworzenia satysfakcjonujących związków oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia psychopatologii w późniejszym okresie życia.

Wpływ dzieciństwa na związki partnerskie-style przywiązania

Mary Ainsworth zajmująca się psychologią rozwoju człowieka, w wyniku prowadzonych badań opisała style przywiązania u dzieci, tym samym zaznaczyła swój wkład w teorię przywiązania.

1. Styl bezpieczny

Dzieci o bezpiecznym stylu przywiązania ufają matce, traktują ją jak bezpieczny obiekt. Matka zawsze reaguje na sygnały płynące od dziecka, rozumie jego stany emocjonalne oraz zapewnia poczucie bezpieczeństwa. Z drugiej strony pozwala dziecku na swobodną eksplorację otoczenia, nie jest nadopiekuńcza. Takie zachowanie warunkuje pozytywną samoocenę, pewność siebie oraz poczucie, że dziecko jest kochane bezwarunkowo.

W życiu dorosłym takie osoby tworzą stabilne, satysfakcjonujące związki. Ufają światu oraz drugiej osobie. Nie boją się wchodzić w zależność, bliskość. Jednocześnie nie mają tendencji do tworzenia symbiotycznej relacji z partnerem. Będąc w bliskiej, głębokiej relacji zachowują swoją odrębność, autonomię, ponieważ nie obawiają się odrzucenia ze strony drugiej osoby, nie są zazdrosne ani nieufne. Potrafią przy jednoczesnej zależności dbać o poczucie wolności w relacji.

2. Styl lękowo-ambiwalentny

Dziecko z lękowo- ambiwalentnym stylem przywiązania żywi skrajne uczucia do matki. Obiekt przywiązania nie zawsze reaguje na jego potrzeby, opieka jest niespójna, chaotyczna, nieadekwatna. Jednego dnia matka reaguje na płacz dziecka, zaspokaja jego potrzeby a drugiego nie. Malec nigdy nie ma pewności czy dostanie bliskość matczyną. W związku z tym stale upewnia się, że rodzic jest blisko. Na separację reaguje lękiem, płaczem. Gdy rodzic wraca, z jednej strony okazuje radość, z drugiej złość.

W życiu dorosłym takie osoby stale szukają potwierdzenia, że są kochane. Starają się wchodzić w relacje symbiotyczne, a każda próba zdrowej separacji ze strony partnera, traktowana jest jako brak lojalności. Nie ma przestrzeni na własne hobby czy samotne wyjście. W celu utrzymania stałej, pozornej bliskości stosują różne techniki- grożą odejściem, manipulują, są chorobliwie zazdrosne. W celu rozładowania napięcia, lęku przed porzuceniem mogą sięgać po używki. Związki tych osób są burzliwe, niestabilne. Nie potrafią zaufać drugiej osobie, kontrolują.

3. Styl unikający

Styl unikający charakteryzuje dzieci, które doświadczyły odrzucenia ze strony matki. Próby nawiązania bliskości były niemile widziane, karane. Dziecko zaczyna sobie radzić samodzielnie, zaprzecza potrzebie bliskości matczynej. Rodzice są surowi, wymagający, nie okazują emocji.

W życiu dorosłym takie osoby w dalszym ciągu zaprzeczają potrzebie bliskości. Deklarują, że wolą żyć samotnie, nawiązują przygodne relacje seksualne. Nie tworzą stałych związków, często wpadają w wir pracy. Charakteryzuje je ogromny, czasem nieświadomy lęk przed bliskością oraz odrzuceniem. Jeżeli zdecydują się na związek, charakteryzuje go kontrola oraz brak spontaniczności. Nie dzielą się swoimi problemami, nie wspierają partnera, tworzą dystans- mur chroniący przed głęboką relacją.

W trakcie kryzysu w związku łatwo jest wytykać błędy partnerowi jednak rzadko zastanawiamy się co ukształtowało mój własny styl przywiązania i czy miał on wpływ na dobór takiego, a nie innego partnera. Często ludzie wymagają od wybranka serca aby zaspokajał w związku ich wczesnodziecięce potrzeby. Terapia pozwala pogodzić się z brakami, których osoba doświadczyła w dzieciństwie oraz umożliwia świadome, dojrzałe budowanie relacji z osobą, która również niesie bagaż doświadczeń ze swojego domu rodzinnego. Wpływ dzieciństwa na nasze związki partnerskie jest ogromny.

Zapraszam do kontaktu http://www.martynaskubala.pl


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *